Blogs

Dag lieve opoe

Geplaatst

“Opoe is moe”, zei mijn opoe. Ze was ook moe. Ik zag het aan haar. Zomaar ineens was ze een heel oud mevrouwtje geworden. Echt een opoetje.

Niemand mocht haar oma noemen, want “dat klonk zo oud”, zo zei ze zelf. Opoe klonk kennelijk veel jonger. Het brein van mijn opoe was een wonderlijk fenomeen, wat je niet altijd helemaal kon vatten. Hetzelfde brein van mijn opoe zorgde voor fantastische spelletjes toen ik zes jaar oud was. Een fantasierijk toverbos, een prinsessenbed: bij opoe kon je zijn wat je wilde en ze speelde alles mee. Ik las haar mijn zelfgeschreven verhalen voor op mijn achtste terwijl ze stond te strijken en ze luisterde vol (al dan niet geveinsde) bewondering en moedigde me aan om boeken te gaan schrijven. We speelden spelletjes urenlang op mijn twaalfde, toen mijn opa ziek werd en mijn opoe alleen achterbleef in het grote huis aan het Spaarne. Het was hetzelfde bijzondere brein van mijn opoe die de jaren nadat mijn opa allang van ons was heengegaan bleef steken in verdriet. Het brein kwam er niet meer uit en hield mijn opoe lange jaren weg van de buitenwereld, van liefde, vriendschap en geluk.

Maar ze bleef mijn opoe. Ze bleef mijn opoe op mijn achttiende toen ik mijn examen haalde, mijn opoe op mijn vierentwintigste toen ik ging trouwen en mijn opoe op mijn zevenentwintigste toen ik haar met de geboorte van Fabian overgrootmoeder maakte. Mijn lieve, lieve opoe die pas weer begon op te bloeien toen dat brein ging piepen en kraken en scheurtjes ging vertonen. Ineens was daar weer dat zachtaardige, dat zachtmoedige en meegaande. Opeens was daar weer dat fantasierijke en dat wonderlijke waarmee ze Fabian vermaakte in gekke spelletjes en met rare snuiten. Mijn opoetje kon weer lachen en ze genoot van de mensen om haar heen. Fabian was daarbij haar zelfbenoemde favoriet en ik vond het mooi hoe ze elkaar konden vinden in de soms kinderlijke grapjes.

Tijdens mijn dertigersdip speelden we samen dokter Rossi. Ze was de meest goedkope, maar begripvolle therapeut. Ze knikte en humde op de juiste momenten. Riep verontwaardigd “dat meen je niet”! op de juiste momenten en ik had sowieso altijd gelijk. De oorzaak van mijn irritaties kon zeker niet aan mezelf liggen, dus lag het per definitie aan de ander volgens mijn eigen opoe Rossi. En het allermooiste was: de volgende dag kon ik met hetzelfde verhaal nogmaals terecht want dan was ze de dag van gisteren vaak alweer vergeten. Ik zei al: een betere therapeut had ik me niet kunnen wensen.

Haar wonderlijke geest, die we ook nu lang niet altijd meer konden volgen, verzon de meest kleurrijke verhalen. Soms waren het oude verhalen over vroeger en soms waren het nieuwe verhalen. Niet altijd op waarheid gebaseerd overigens. Afgelopen jaar, ik was inmiddels 36 geworden, keken we fotoboeken tot in de treure, elke week dezelfde en ik moest lachen om haar soms wonderlijke uitspraken: Met opoe moest je geen “ haarlemmerdijkjes” of poepelegeintjes” uithalen. Ze vond anderen regelmatig een “wous” en zichzelf een “spekkoper”. En als opoe echt goed in haar vel zat dan wilde ze wel een potje “ dijenkletsen”. Zoals ze dat zelf noemde.

“Wie schrijft die blijft”, dat was ook zo’n mooie van mijn opoe. En ze heeft gelijk. Ik schrijf. Ik schrijf over jou lieve opoe, want ik blijf. En helaas is het nu jouw tijd om te gaan. Ik hoop dat je dit ook een mooi verhaaltje vond. Maar het is tijd om te slapen en met die wonderlijke onbegrijpelijke geest van je de mooiste dromen te dromen.

 

15 Reacties op “Dag lieve opoe

    1. Mooi geschreven……wat een mooie opoe heb je. Ik zeg heb…..want echt weg zal ze nooit zijn. Mooie herinneringen blijven. Ook de Haarlemerdijkjes en wousen…zo herkenbaar.

  1. Tranen in mijn ogen, wat prachtig verwoord. Wat wil je met zo’n mooie, lieve opoe! Heel veel sterkte lieverd voor jou en je familie! 😘

  2. lieverd wat heb je weer mooi geschreven voor de aankomende tijd heel veel sterkte en ik hoop dat je toch maar met een glimlach terug mag denken aan jullie leuke opoe

  3. Zjeezus wat een prachtig geschreven eerbetoon zeg. Kippenvel. Hoe mooi kun je verdriet, afscheid, liefde, rouw en respect verwoorden? Nou, zo dus.. Sterkte Pippi X

  4. Wat mooi heb jij beschreven hoe opoetjes zijn. Ik had er ook zo 1…een opoe uit duizenden! Je gaat haar vast en zeker missen maar zeker ook af en toe glimlachen in situaties waarbij je in gedachten jouw opoe soms een opmerking kan horen maken. Die herinneringen blijven…altijd! Koester ze maar. Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.