Blogs

Diep respect voor juffies

Ik heb diep respect voor juffies.. Zelfs voor juffies die zich gedragen als heksen en er een genoegen in lijken te scheppen om mij bij tijd en wijlen in te wrijven dat vroeger alles beter was. Toen moeders nog niet (zoveel) werkten als ik in hun ogen kennelijk doe. Zelfs voor die juffies heb ik diep, diep respect. Echt.

12 uur hiervoor:
Stel je het volgende voor: je loopt door een museum. Laten we zeggen, volstrekt willekeurig, het Naturalis in Leiden. Het is een druilerige dag. Een mooie dag om een museum te bezoeken. Terwijl je rustig langs de skeletten van dino’s loopt, de fossielen bekijkt, kristallen bestudeert, zie je links van je een flard van een roze sjaal met stippen. Verward kijk je op. Niets te zien. In een flits zie je rechtsonder, ter hoogte van je heupen, iets rood-wit gestreepts voorbijschieten. Je kijkt… Niets te zien. Je pakt je vergrootglas erbij en bekijkt in alle rust het zachtroze bergkristal, de glinsteringen in de steen en draait het nog eens rond om het van de andere kant te bekijken. Je richt je vergrootglas op en… kijkt recht in het verschrikte, rood aangelopen, half hysterische gezicht van een 30’er met een roze sjaal met stippen. “Daan! Nee Daan. Daan…..zachtjes met de fossielen… zachtjes….. Leg dat oude steentje maar heel voorzichtig terug. Ja goed zo. Nee niet weglopen! Daan, Daan geef eens een handje. Daan! Fabian, heb jij Daan gezien? Jongens, rustig… allemaal bij elkaar blijven. Geef elkaar maar een handje. Nee jij ook Philip, geef Stef maar een handje. O wil je Stef geen handje geven? Geef dan Fabian maar een handje. Geef in ieder geval 1 iemand een handje, alsjeblieft! Nee, nee Daan, niet die oude mevrouw een handje geven. Die mevrouw kijkt naar de stenen… rustig. Kijk jongens wat een mooie steen… Nee Daan dat is niet saai. Dat is mooi. Luister maar even naar die museum meneer. Nee Daan, niet weglopen! Philip, Philip, niet aan de stenen likken. Dat is vies. Je krijgt echt straks iets te eten. Waar is Daan nu weer…. Fabian! Wil jij Daan weer terughalen…. Even tellen jongens sta eens stil! 1,2, 3….hee waar is nummer 4… check check groen truitje… Aha daar! Philip, kom eens terug. Ja jongen, dat zijn ook mooie lampjes, ik snap het ook. Maar we gaan nu eerst even hier kijken. Zachtjes he jongens… nee zo’n vergrootglas is om door te kijken, niet om mee te gooien. Nee ook niet met dat schild van een schildpad. Leg maar zachtjes terug. Daan? Waar is Daan? Daaaaaahaaaaaan! Iemand Daan gezien? O daar! Daan, kom je weer even? Rustig jongens, we gaan zo naar de dino’s echt. Nee echt…..”

Vandaag ben ik er duidelijk op gewezen dat een ieder zo zijn eigen talenten heeft. Die van mij liggen duidelijk niet in het begeleiden van een groepje 4 jarige kleuters door een museum. Da’s niet erg. Nogmaals: kudo’s voor hen die dat talent wel hebben. Met klotsende oksels en een rood hoofd is het me gelukt om alle kinderen veilig naar het museum en weer terug naar school te brengen, ze niets te laten slopen in dat museum en ze ook niet kwijt te raken in dat immens grote museum. En ik heb er nog van genoten ook. Ik voelde me op en top moeder. Ondertussen driftig elke keer koppen tellend tussen de mierenhoop van alle andere kinderen die ook deze dag hadden uitgekozen om met hun klas naar het museum te gaan. Dat is enerzijds best een prestatie. Anderzijds moet ik er eerlijk bij zeggen dat ik slechts vier (nee echt… maar vier!) kinderen onder mijn hoede had. En dan ook nog vier relatief rustige kinderen. Dat zet mijn prestatie toch in een ander perspectief, in ogenschouw nemend dat de juffrouw dit dus dagelijks voor haar kiezen krijgt maar dan met 32 kinderen!! Je zal maar juffrouw zijn. Dan sta ik dus liever op een plaats delict een ranzig lijk te bekijken.

Hoe dan ook, om half één plof ik uitgeblust met kind en al op de bank als twee plakkerige armpjes zich om me heen vouwen en zeggen: Zullen we morgen weer naar het Naturalis gaan mam?

3 Reacties op “Diep respect voor juffies

  1. … daarom ben ik ook heel gauw gestopt met mij op te geven voor die schooluitjes …. ik kom wel met een emmer sop langs om het lokaal schoon te maken, daar liggen dan blijkbaar meer mijn talenten 🙂

  2. Hahaha je kunt niet alles hebben, dan zou jij nl “SUPERWOMAN” zijn… Al zit jij heel dicht tegen die titel aan!
    Het feit dat jij t positieve uit dit soort uitjes haalt en de waardering en respect hardop uitspreekt naar de juffies, laat zien dat jij duidelijk over andere BELANGRIJKE kwaliteiten beschikt.
    Heb weer van je verhaal genoten.

    Liefs Marianne

Laat een reactie achter op Mar Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.