Blogs

Help! Hoe overleef ik… het klooster?

Geplaatst

Over een aan prikkels en make-up verslaafd meisje dat stilte opzoekt bij de nonnen.

Stilte… ik verlang ernaar en tegelijkertijd ben ik er bang voor. Zou het om dat laatste zijn dat mijn leven zo vol is? Vol met prikkels. Vol met uitdaging. Vol met ingewikkelde en verantwoordelijke projecten. Vol met mensen om me heen die me dierbaar zijn. Vol met social media en whats app die me nog meer ruimte geven voor sociale contacten. Vol met kleur. 50 tinten grijs complex? Hou op: ik ben meer dan 50 tinten regenboog. Da’s pas much to handle! ☺

Kortom, mijn hoofd was een beetje vol geraakt. Niets ernstigs, alleen kampte ik daarom met een enorm werkgerelateerd writers block. Niet handig in de wereld van deadlines. Goede vriend en tevens levenscoach gaf me de tip om eens te veranderen van omgeving. De focus te leggen op mentaal herstel. De stilte op te zoeken. En dan weer te schrijven. Dus deed ik dat. Tegen zowel Goede Vriends als mijn eigen verwachtingen in, want normaliter ben ik te eigenwijs om ook maar iets aan te nemen. En zo bevond ik me ineens, op een zonnige donderdagochtend, onderweg in de auto naar een prachtig klooster ergens in Noord Holland. Om mezelf volledig af te zonderen van de buitenwereld, mijn telefoon uit te schakelen en de focus te leggen op het schrijven. Onderweg knallen achtereenvolgens nog even lekker “Lil Kleine” met Drank en drugs en Robin Thicke met Blurred lines uit de autoradio. Ja. Ik ben slim genoeg om daar zelf ook de ironie van in te zien als je onderweg bent naar een klooster.

Hoe verslaafd ik ben aan al die prikkels om me heen, merk ik op het moment dat ik mijn auto voor de deur parkeer. Paniek! Dit is het moment om mijn telefoon uit te schakelen. Ik kan nog net op tijd de neiging onderdrukken een Facebook post te plaatsen met de melding dat ik de komende twee dagen niet “online” ben. Ook onderdruk ik ternauwernood de drang om al mijn whatsapp contacten persoonlijk te appen dat ik de komende twee dagen niet zal reageren op hun berichten. En uiteindelijk besluit ik met enige tegenzin dat zelfs mijn profielfoto veranderen in “ ben even offline” een beetje pathetisch is. Met trillende vingers zoals een echte verslaafde druk ik op de “uit knop”. Een bijzonder dramatisch moment. Disconnectie met mijn geliefde buitenwereld. Het afkicken is begonnen.

Nadat mij mijn kamer is gewezen en alles is uitgelegd, is het daar… Stilte. Als een deken valt het over me heen. Er is niet aan te ontkomen. Er is stilte op mijn kamer. Stilte in de gangen (ik ben de enige gast). Stilte in gebed. Stilte in de kloostertuin. Stilte in het bos. Stilte in de huiskamer. Stilte. Het is overal. Behalve in mijn hoofd. Mijn hoofd is nog niet toe aan stilte. De onrust in mijn hoofd verspreidt zich als een virus over mijn lichaam en bijna wil ik wanhopig alweer terug naar huis rijden. Sterker nog, ik ben al half onderweg op de trap naar beneden als één van de nonnen komt kijken hoe het gaat. Blij met menselijk contact, aanspraak, een kleine tegemoetkoming in mijn verslaving aan prikkels, spreken we af samen wat te wandelen. We lopen samen en ze vertelt me over het klooster. Het geloof. Haar verhaal. Haar leven. Hier. In stilte. En ik stel me open en vertel haar mijn verhaal. Over teveel prikkels. De lat die soms zo hoog ligt dat ik er niet meer bij kan. Wat een inspirerende vrouw. Wat een krachtige vrouw. Ik vind het bijzonder om te ervaren hoeveel rust er van haar uitstraalt. Hoe weinig ze geeft om materiele zaken. Hoe het voor haar onbelangrijk is hoe iemand eruitziet. Hoe zij de rust heeft om slechts één Iets, één Iemand in haar leven centraal te stellen: God in haar geval. Hoe warm ze me tegemoet treedt zonder vooringenomenheid, zonder oordeel.

We lopen door het bos terug naar de kloostertuin, waar ze me weer alleen achterlaat. Alleen ik en stilte. Mijn neiging om weg te vluchten is inmiddels verdwenen. En daar, in die tuin, zie ik m: de trampoline. Ik krijg meteen visioenen van uberblije nonnen die in hun habijt springen op deze trampoline terwijl ze ondertussen een liedje zingen uit Sister Act. Niet alleen is ie groot genoeg om op te springen voor een volwassene (Wat ik natuurlijk meteen doe. Ik kan de aandrang simpelweg niet weerstaan en bovendien ben ik inmiddels alle schaamte voorbij; ik ben hier helemaal alleen), hij staat ook nog eens midden op het grasveld in de prachtige door kloostermuren omheinde tuin. Bovendien kan ik er languit op liggen zonder de randen aan te raken en staat ie de hele dag in de zon. Ik heb mijn plekje gevonden. Ik sluit mijn ogen en hoor … de stilte. De zon op mijn huid, mijn ogen gesloten. De stilte neemt langzaam bezit van mijn hoofd, maar in plaats van dat het stiller wordt beginnen de ideeën te stromen. Gedachten, ideeën, mooie zinnen, fantastische quotes… ze buitelen over elkaar heen. Ik moet simpelweg terug naar mijn Macbook. Ik moet schrijven!

Dus ik schrijf. Veel. Een compleet hoofdstuk schrijf ik af. En ik leer. Dat mijn leven superleuk is met alle prikkels die erbij horen. Dat ik dat voor geen goud wil missen. Dat ik hou van iedereen die ik inmiddels om me heen heb verzameld in het “echie”, via werk, via social media en whats app. Maar dat ik ook af en toe even mezelf “uit” moet zetten. De stilte op moet zoeken zodat ik weer kan nadenken.

Het een kan gewoonweg niet zonder het ander: er is geen stilte als er niet ook geluid is. En dus stap ik na twee dagen niet als herboren (je kan het ook overdrijven) maar toch zeker als verkwikt mens terug in mijn auto. Waar de radio een tandje zachter moet om langzaam weer te wennen aan het geluid. Waar ik als een kind zo blij ben om mijn telefoon weer aan te zetten, maar het nog heel even uitstel om Facebook te checken. Ondertussen mijn lipgloss opsmerend in de achteruitkijkspiegel. Bijna zou ik willen achterblijven in het klooster. De stilte altijd te kunnen ervaren en inspirerende gedachten opdoen en opschrijven. Bijna. Want zoals stilte niet kan zijn zonder geluid, kan deze dame niet zonder haar prikkels.

O ja…en niet te vergeten dat je als non celibatair moet leven. Lijkt me ook niet helemaal aan mij besteed. ☺

 

3 Reacties op “Help! Hoe overleef ik… het klooster?

  1. Wat goed van je, het zal heel spannend voor je zijn geweest om een paar dagen op alleen voor jezelf te kiezen. Ik ben heel trots op je (en op Goede Vriend zijn advies). En fijn dat je weer lekker in de schrijf-flow zit.

    Doe rustig aan mop! X

  2. Dat je zoiets intiems op zo’n positieve wijze hebt willen delen. Dank. Inspirerend en ook herkenbaar. Zou iedereen eens moeten doen, zo’n retraite.. de uitdaging is om in het dagelijks leven ook af en toe die knop uit te zetten.. meer dan een duim heb je er niet voor nodig X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.