Blogs

Hulpmoeders

Als moeder doe ik het best aardig, al zeg ik het zelf. Ik bedoel maar; Mijn kind heeft de inmiddels al respectabele leeftijd van vier jaren bereikt

en het is me nog steeds gelukt om hem a) niet te laten verhongeren, b) bijna elke dag in ieder geval een hapje fruit te laten eten en c) in circa 6 van de 10 gevallen wanneer het nodig is “dankjewel” te laten zeggen en dat ook nog op een volumesterkte dat mensen het horen zonder doof te worden. En omdat mijn zoon aan de andere kant “ nog” maar 4 jaar is, is hij gelukkig nog niet op de leeftijd dat hij zich schaamt voor zijn moeder. Al met al scoor ik dus best een voldoende.

Maar, net als elke moeder, heb ook ik zo M&M’s (=Mindere Moederkanten). Die van mij is gelegen in het feit dat ik erg onhandig ben in het signaleren én onthouden van de kinderactiviteiten in dorp, op school of andere verblijven waar mijn kind regelmatig vertoeft. Dit begon al op het kinderdagverblijf waar je elk jaar de nationale “ leidsterdag” dag hebt. Dé dag om alle leidsters eens in het zonnetje te zetten voor al die dagen dat ze op ons grut letten alsof het hun eigen kotertjes zijn.
Het eerste jaar was ik op vakantie en snapte ik niet waarom er ná onze vakantie een megagiraf in de gang van het kinderdagverblijf opgesteld stond met allerlei kinderhandjes en lieve wensjes opgetekend door ALLE kindjes van het kinderdagverblijf maar dan -1 kindje…. De mijne.
Het tweede jaar was het idee dat je lege flessen moest inzamelen om geld te verkrijgen wat dan gebruikt kon worden om een cadeautje te kopen. Maar je begrijpt al: ik vergat telkens die stomme onhandige shitflessen mee te nemen. Dus op de laatste dag heb ik stiekem een handjevol twee-euromunten in de kist met lege flessen gegooid en ben keihard weggerend met mijn inmiddels 2 jarige peuter. In jaar 3 ben ik maar lid geworden van de oudercommissie. Mocht ik zelf iets bedenken en kon ik het ook niet vergeten.

Nu Fabian de leeftijd van 4 heeft bereikt en ik eindelijk gewend was aan de do’s en dont’s van een peuter, komt daar ineens een compleet nieuwe dimensie bij: de Basisschool. Nadat ik braaf alle koekjes/fruit/drinken/overblijf/niet overblijf-dagen in mijn agenda had genoteerd, presteerde ik het om de eerste keer nadat Fabian een boekje van de schoolbieb had geleend, prompt te vergeten dat dat boek ook weer terug moest. Sorry biebmoeders.
En afgelopen zaterdag presteerde ik het om wel te onthouden dat het misschien leuk was voor Fabian om mee te lopen in de kindercorso maar dan wél weer te vergeten dat dat eigenlijk moet met een met bloemen versierde fiets. Uiteraard ontaardde dit bijna in een kleuter woedeaanval. Gelukkig ben ik dan weer wel gezegend met een flinke dosis creativiteit en dus werd de oplossing gevonden in het leegtrekken van een vaas bloemen en deze in zijn geheel op Fabians fiets te binden.

De Sassemse moeders zagen dit alles natuurlijk met lede ogen aan. Maar gelukkig voor mij is Sassenheim een uiterst vriendelijk dorp en heb ik een aantal lieve meedenkende medemoeders om mij heen verzameld. En zo kwam het dat ik deze keer voor een fiasco ben behoed: vanmorgen kreeg ik keurig een smsje met de mededeling dat het morgen “juffenverjaardag” is op school. En dat het dan de bedoeling is dat je een cadeautje meebrengt voor de juf. Ik bedoel maar, Fabian is inmiddels wel wat van me gewend, maar het blijft toch treurig, zo’n kind zonder cadeautje op juffendag. Ik, met mijn M&M’s, ben dan ook erg blij met mijn persoonlijke HulpMoeder, bedankt Joyce Tijssen. Iedereen zou zo’n H&M’er moeten hebben. Misschien een ideetje voor volgend jaar: nationale Hulpmoederdag? Alhoewel…. dan moet je me misschien maar eerst even een smsje sturen, zodat ik je niet vergeet…. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.