Blogs

Klapkrat

Al vele jaren heb ik een trouwe vriend. Zijn naam is “ Klapkrat” of, zoals ik hem liefkozend noem “ Kratje”. Kratje komt van de Ah en is blauw van kleur met een sticker op zijn buik waarop staat dat je maximaal 5 kilo in Kratje kan meesjouwen.

In al die jaren dat we samen optrekken heb ik, zo moet ik hier eerlijk bekennen, meerdere andere “ Kratjes” uitgeprobeerd. Vaak waren dat toch wat goedkope kratjes, hoewel ze er altijd kleurig uitzagen. Je raadt het al: ik kwam altijd weer terug bij mijn trouwe dienstdoende, enigszins saaie, maar degelijke AH Kratje terug.

Helaas is niets menselijks mij vreemd en dus, hier volgt alweer een bekentenis, begon ik mijn vriendschap met “ Kratje” wat op te rekken. Waar 5 kilo past, past ook 6 kilo. En waar 6 kilo past, past ook 7 kilo. Wellicht zie je hier een parallel met de mensen in je omgeving; de zeikerds worden nooit om een extra stapje gevraagd, maar er zijn altijd mensen bij wie je terecht kan voor een oppasronde, een vraag, een boodschapje etcetera. Die laatste categorie zul je vaker vragen om een gunst dan die eerste. Waarom? Simpelweg omdat deze mensen altijd JA zullen zeggen.

Goed, dit was een zijstapje; terug naar “ Kratje”. To the point: feitelijk misbruikte ik Kratje al tijden om meer te dragen dan hij aankon. En dat structureel. Ik weet het, ik ben een slecht mens. Vandaag hoorde ik “ Kratje” al morrelen toen ik hem volstouwde met de weekboodschappen. En ondanks het opmonterende bedoelde: “ Kijk naar je vriendjes de boodschappentassen, die zeuren toch ook niet”, bleef “ Kratje een beetje zuchten en puffen. Het was sowieso niet mijn geluksdag want de straat die toegang verschaft aan mijn deur bleek wederom opengebroken waardoor ik me met gevaar voor eigen leven over de openbare autoweg moest begeven. Toch trots omdat ik “ Kratje” met zo’n 7 kilo had beladen liep ik met flinke pas en met twee boodschappen tassen aan mijn andere arm met Kratje over straat. Van dat arme gesteun trok ik me natuurlijk niets aan. Toen begon “ Kratje” te kraken…. Alarmbellen all over the place: alsof je naar een film kijkt en de volgende scene al ziet aankomen nog voordat de hoofdpersoon het door heeft. Met een luide kraak en enigszins geraas lagen het volgende moment al mijn boodschappen op de modderige, herfstige natte, bladerige, opengebroken grond……. “ Kratje” had zijn grens bereikt. Het ironische was dat ik me net bedacht wat een genant scenario het zou zijn als “ Kratje” het midden op straat zou begeven. Zo rood als mijn tomaten die tussen de herfstbladeren lagen, gaf ik “ Kratje” een paar flinke klappen op zijn zijkanten en begon de boodschappen weer in te laden. Het gewicht ondertussen wat verdelende over de rest van de boodschappentasvriendjes. “Kratje” had me een belangrijke les geleerd; waardeer je trouwste vrienden, maar “ rek” de vriendschap niet al te erg op; vraag de “zeikerds” soms ook eens om een gunst. Je snapt het; die boodschappentassen krijgen het zwaar de komende tijd….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.