Blogs

Klungelmama’s en hun smurfen

Mijn zoon wist het laatst treffend uit te drukken: “ Mama, ik vind je erg lief, maar je bent wel een beetje anders. En zo ongeveer de meest klungelige moeder op aarde”. Fijn zo’n minispiegel van zelfreflectie. Hij heeft natuurlijk gelijk. Als ik niet als mens maar als smurf geboren was, was ik Klungelsmurf geweest. Inclusief het gekke stemmetje.

Ik ben zo iemand die op hoge hakken zelfverzekerd en enigszins sexy langs een groepje mensen probeert te paraderen en vervolgens precies voor datzelfde groepje mensen languit onderuit gaat. En dan proberen om net te doen alsof je de grond probeert te kussen, maar ja, dat gelooft natuurlijk niemand (gek, het is toch zo normaal om de grond te kussen?). Een panty hou ik nooit langer heel dan een halve dag. En dat is al lang. Daarna trek ik er zo’n sleezy ladder in. Of twee. Mascara breng ik netjes aan zoals het hoort (met zowel je ogen als je mond wijdopen) maar bij mij komt er toch altijd een veeg op mijn wang. En neus. En voorhoofd. En soms zelfs in mijn haar. Ik plof op de bank, maar plof er net naast (auw). Of erger: ik word uitgenodigd voor een etentje en ik mors chocolade ijs op iemands beige bank. Ik kom (te laat) binnen op een teambuildingsdag (want ik kon de weg niet vinden en reed tegen het verkeer in en heb drie rondjes rond het gebouw gereden) en trek vervolgens een tafel met koffiekopjes om. Ik blijf regelmatig met de mouw van mijn jas “ergens” aan hangen. En ik kan heel flirterig lachen naar een cute guy, om er vervolgens achter te komen dat er een kilo sesamzaad tussen mijn tanden zit.

Als moeder faal ik ook jammerlijk. Zo vergeet ik standaard juffendag (ja, ook als ik het in mijn agenda zet). Gelukkig kan ik wel snel schakelen en improviseren en dus komt er altijd wel een creatief (maar wel flut)cadeau. Ik bedenk pas onderweg naar de Efteling dat pakjes drinken en krentenbollen een goed idee waren geweest. Als spelletjes-hulp-moeder weet ik het te presteren om een spel ondersteboven open te maken waardoor alle pionnetjes, dobbelstenen en alle andere FCKING KLEINE onderdeeltjes op de grond, onder de kast en overal en nergens door de klas heen zwerven (ja frustratie ja! het zijn kinderen, waarom moeten al die onderdeeltjes zo klein? Ze kunnen er in stikken hoor. En o ja; ik kan het niet terugvinden nadat ik het uit mijn klungelige handjes heb laten vallen).

En deze keer …. was ik dus straal het kledingzwemmen vergeten. Half geïmproviseerd wist ik nog ergens een oud T-shirt vandaan te trekken en enigszins vol trots liep ik het zwembad binnen. Ik kijk om me heen en zie alle moeders met plastic tasjes lopen. Natuurlijk…. Om straks die natte kledderzooi in te doen. Denk ik dus niet aan. Ik loop gewoon met die natte kledderzooi in de rondte en trek ondertussen een rivier aan druppels achter me aan terwijl ik tegelijkertijd mijn prachtige laarzen weet te spoilen met al die chloorwaterdruppels. Mijn eigen smurf kijkt me medelijdend aan. Hij kent me inmiddels ook al zes jaar. “Het geeft niet mam”, zegt hij. “Jij bent gewoon anders dan andere mama’s. En klungelsmurf is toevallig mijn favoriete smurf.” ☺

IMG_7712

 

8 Reacties op “Klungelmama’s en hun smurfen

  1. Hij is weer leuk. En die mascara jaaaaa dat komt bekent voor. En de grond kussen ook wel eigenlijk. Kind van mij misschien?? Groetjes de opperklunssmurfin. ??

  2. je hebt het gelukkig niet van een vreemde gezien de reactie van je moeder. maar je moet maar zo denken als ze thuis maar van je houden meer telt er niet op aarde xxx

  3. Haha! Je zoon heeft zo gelijk! Anders, maar super leuk en lief! Die klungeligheid is de finishing touch, de kers op de taart! Mooi en grappig mens?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.