Blogs

Over 007 en wolven in schaapskleren

Ieder kind is anders. Mijn kind ook. Al van kleins af aan houdt mijn kind van de magie van het verkleden.
Hij zat net in de kleuterklas toen hij besloot dat hij die dag zijn kerstmannenpak aan wilde naar school. Niet lang daarna was hij geobsedeerd door superpowers en werd de kerstman vervangen door afwisselend Batman, Superman en Spiderman. Die laatste zonder dat rare masker, want dat vond hij zelf een beetje eng. Ik liet hem. Ik vind een eigen identiteit niet alleen leuk maar ook uiterst belangrijk.

Juf nodigde me uit voor een gesprek. Het was niet de bedoeling dat kleuters verkleed komen naar school. Chaos. Complete wanorde. Verkleden doen we niet op doordeweekse dagen. Verkleden doen we alleen tijdens carnaval. Kinderen raken ervan in de war. En er moeten regels zijn. Regels! Ik sputterde nog tegen dat zelfs kleuters echt niet zouden geloven dat mijn eigen vierjarige ineens door kryptonite Superman was geworden. Maar volgens juf kon dit gedrag echt niet. Het was buiten de norm. En zij was er verantwoordelijk voor dat onze kinderen (we maakten er maar meteen een maatschappelijke kwestie van) tot normale, gedegen en beheerste volwassenen zouden opgroeien.

Ok. Dat was mooi gesproken. Maar ik dan? Als moeder? Normaal, gedegen, beheerst? Ik wil dat mijn kind opgroeit tot een eigen individu. Iemand die kan zijn wat hij wil. Iemand die niet bang is zijn dromen na te jagen. Iemand die misschien niet altijd in een hokje past maar juist daardoor komt tot nieuwe ideeën. Iemand die ten volle kan opgaan in het leven en het in al zijn volledigheid absorbeert in plaats van simpelweg het leven te doorlopen.

Gelukkig creëerde mijn zoon zijn eigen creatieve oplossing door deze kwestie anders te benaderen. Kerstman en Superman niet. Check. Maar James Bond? Dat is gewoon een nette man in een pak. De slimmerik. En dus loopt hij nu elke dag op school rond in een colbert, met blouse, strik of stropdas. Met nette schoenen en het haar gestyled. Op het schoolplein drinkt hij liters virtuele martini’s weg (sjeeken, not sturrrrt) en ontkomt geen enkele schurk aan zijn spionnenoog en denkbeeldige superwapens. Toch zal het niet lang meer duren voordat kinderen of volwassenen hem gaan aanspreken. Vragen gaan stellen. Uitlachen? Pesten? Wat zal hij doen? Standhouden aan zijn eigen identiteit, ideeën en dromen? Of bezwijkt hij onder groepsdruk en gaat hij mee in met wat wij met zijn allen kennelijk bestempelen als “normaal”?

Ik vind het lastig. Ik ben inmiddels volwassen. Ik zie dagelijks wolven in schaapskleren en volgroeide, maar enge mannen verscholen achter een prachtig pak, te witte tanden en een charismatisch lachje. Die zou ik nou eigenlijk graag in een hokje willen stoppen. En hokje ver weg. Slot erop en tot nooit meer ziens. Maar dat mag dan weer niet. Want kennelijk passen zij wel in de norm.

 

3 Reacties op “Over 007 en wolven in schaapskleren

  1. Heerlijk! Laat hem lekker zijn eigen identiteit behouden durven doen wat hij leuk vindt! Kinderen moeten al zoveel….te vaak wordt vergeten dat ze kind horen te zijn met alles wat daarbij hoort! Lekker opgaan in fantasieën en gewoon spelen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.