Blogs

Over een semi volwassen dramaqueen met bakvis neigingen

Soms kijk ik naar de mensen om me heen en vraag ik me af: hoe doen jullie dat toch? Volwassen worden? Volwassen zijn?

Sommige mensen hebben hun zaakjes op orde. Alles op een rijtje. Mijn moeder bijvoorbeeld vroeger, ze zal een jaar of 34 geweest zijn. Zij was een vrouw waarvan ik dacht: ze heeft alles op orde. Met mijn grote blauwe kinderogen kon ik naar haar kijken en denken: jij bent alles wat ik wil zijn. De lange krullende haren. De hoge hakken. De gesprekken met vrienden. Zij was echt een moeder. Een vrouw. Een volwassen vrouw die het op een rijtje heeft. Weet waar ze mee bezig is. En ik was haar kind.

Inmiddels ben ik zelf de magische 3-0 grens gepasseerd en voel ik me vaak allesbehalve volwassen. Van de buitenkant zal het er vast heel grown up uitzien allemaal: een vaste baan, een hypotheek, een huis om in te wonen, kindje erbij en een huisdier. En ik drink koffie… veel koffie. Sloten koffie. Iets wat ik zelf associeer met heel erg volwassen zijn! Uit een Blond beker, dat dan weer wel. Wat misschien weer wat minder volwassen oogt. Tot nu toe heb ik het weten te presteren om nog niets volledig te verkloten: mijn hypotheek wordt maandelijks betaald, ik spaar en zowel kat als kind verkeren beide nog steeds in goede gezondheid. Dus ergens zal ik het wel aardig doen. Alhoewel de kat op de mat kakt… misschien is dat toch een teken? ☺

Maar het blijft me intrigeren: ik vóel me namelijk helemaal niet zo volwassen. Ik voel me regelmatig nog een piepkuiken. Ik kan bijvoorbeeld als een 16-jarige bakvis staan te giechelen als een knappe man naar me lacht. Niet echt volwassen. Ik vertoon ernstig negeer- en vermijdgedrag als het op het huishouden aankomt. Ik probeer vervelende klusjes altijd op manlief af te schuiven en schuw daarbij geen manipulatieve handelingen. Als je me echt boos maakt, kan ik magisch transformeren in een dramaqueen. Inclusief tranen, slaande deuren en een hoop gestamp. Er zijn dagen dat ik geen idee heb wat ik eigenlijk aan het doen ben, maar er maar gewoon het beste van maak. En ik heb nog steeds wilde dromen over wat ik “later” wil worden. Me niet beseffend dat het voor mij eigenlijk al later is.

Stuk voor stuk zaken die ik niet echt associeer met volwassen zijn. Maar tegelijkertijd vraag ik me af of ik het zou willen opgeven. Wil ik me beseffen dat het later is en mijn dromen opgeven? Wil ik kalmpjes aan door het leven kabbelen in plaats van (op hoge hakken, dat dan weer wel) door mijn leven heen te rennen en te genieten van alles wat op mijn pad komt? Een beetje verliefd zijn op het leven. Is dat erg? Omdat verliefd zijn niet echt volwassen is?

Waarom zou je eigenlijk volwassen willen zijn? Is er geen middenweg, een compromis? Een soort van semi-volwassen: wel die leuke baan, het kind, de man en het huisdier. Maar ook gewoon de fun, het giechelen en het dromen. Het niet weten en gewoon maar wat doen. Het soms verkloten en dan weer goedmaken. Is dat niet het echte volwassen leven? “Slank-wassen” ga ik het noemen. Helemaal in de huidige trend van gezond en fit. Slank-wassen. Gewoon: het beste van alles! Ik vraag me af wie er stiekem gewoon lekker met me mee doet, terwijl ik ondertussen naar hem of haar kijk en bij mezelf denk: hoe doe jij dat toch? Volwassen zijn?

Versie 2

6 Reacties op “Over een semi volwassen dramaqueen met bakvis neigingen

  1. Geloof me … 4-0 + bevalt nog beter. Nog steeds slank-volwassen (vraag me op het werk naar mijn kranten vouw filmpje) but I don’t give a shit (that’s 40+ !!). Trouwens, door het kind in jezelf wordt relativeren een stuk makkelijker ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.