Blogs

Reclames

Reclames hebben een soort magische aantrekkingskracht op mij. Al vanaf jongs af aan keek ik met bewondering naar de Barbies op tv die uit hun magische paleizen kwamen, de poppen met magisch groeiend haar of, later toen ik wat ouder was, de magische mascara die je wimpers tot magische lengtes laat groeien.

Want dat is het met reclames: alles is even mooi en magisch. Ik weet niet wie van jullie dit leest en zich die poppen met groeiend haar herinneren? Die maakten een herrie als dat motortje waarmee het haar mechanisch begon te groeien in werking werd gezet…. Dat hoorde je niet op tv! En Barbies lopen niet echt vanzelf uit hun paleizen, maar ook die mollige kinderhandjes die handmatig de barbies moeten verplaatsen zie je niet op de reclame. Laat staan dat je wimpers ineens een cm groeien zodat je ineens wel schalks vanonder die lange wimpers naar je droomman kan kijken….  Daar zit natuurlijk een psychologisch effect achter, dat snap ik ook wel. Maar de grap is; zelfs als je weet dat je wordt belazerd, trap je er toch (soms) nog in.

In deze Sinterklaastijd waan je je als reclameliefhebber in het paradijs. Fabian is ook al weken in de reclamehemel. Deze keer is dat echter niet vanwege de stoere “ Skylanders”, het “zelf varend/rijdend/vliegend Playmobil of de nieuwste Furby. Nee Fabian is geïntrigeerd door de reclame van Dry nights: luierbroekjes voor kinderen die het nog wat moeilijk vinden om ’s nachts droog te blijven. Bij kinderen die deze “dikke onderbroekjes”  dragen zoals ik ze pedagogisch verantwoord tegen mijn zoon benoem, gaat namelijk het dekbed “echt” leven. Het piratenschip afgebeeld op het dekbed beweegt, piraten beginnen te kijken door hun verrekijker en natuurlijk is er een enorme schat vol goud en edelstenen. “Het is echt waar”, zegt Fabian, “want het is op tv.”

En dus bevinden we ons vandaag in de supermarkt in een levendige discussie waarom Fabian  nou toch geen pakje “Dry Nights”  mag. Ik moet toegeven; het is weer eens wat anders dan gezeur om snoep. Dus, omdat ik nu eenmaal pedagogisch verantwoord ben (en omdat iedereen in de supermarkt naar mijn dreinende kleuter kijkt), besluit ik er een opvoedkundig momentje van te maken en begin een hele verhandeling over kindjes die nog moeten oefenen met hun plas ophouden en dat dat ‘s nachts wat moeilijker is. Dat dat helemaal niet erg is want (dooddoener) van ‘proberen ga je leren’ (ik praat overduidelijk juf na). En daarom zijn er deze handige luierbroekjes, ook wel ‘dikke onderbroekjes’ genoemd…. Blablablabla. Halverwege mijn verhaal kijk ik naar Fabian en blijf ergens steken: Hij kijkt me verdwaasd aan en begint dan hinnikend te lachen: “Maaaahaaaaaam, welnee….. Die kinderen plassen helemaal niet in hun bed. Nee joh, dat zijn dus die piraten die ’s nachts je bed komen belegeren. Daar wordt je bed natuurlijk nat van, want ze komen over zee. En daar zijn dus die dingen voor. Die stop je in je bed en dan kun je nooit meer nattigheid in je bed voelen. Dan zet je ze op je hoofd en dan blijft je hoofd droog. Of je stopt ze onder je kussen. Zodat je lekker kan slapen. Hahaha… in je bed plassen…. Gekke mama.” Al grinnikend loopt ie weg.

Inmiddels ben ík het die verdwaasd staat te kijken. Tjonge…. Die reclames zijn echt goed. En ineens bedenk ik me: misschien is het dit keer wel echt waar! Ik gris een pak van die dikke onderbroeken uit het schap. Vanavond mag mijn zoon zo’n kreng onder zijn kussen. Tegen de natte nacht piraten. In één beweging pak ik uit het schap ernaast de Libresse-invisible-ultra-dry-comfort-nice-smell-good-looking (of zoiets) maandverband. Wie weet ben ik volgende maand ook ineens getransformeerd tot een knappe, sportieve, slanke, alles kunnende, altijd vrolijke, nooit chagrijnige en cellulitis-loze jonge godin uit de reclame zonder menstrueel syndroom. Ik denk dat Mark en de rest van mijn omgeving me nu al dankbaar is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.