Blogs

Sinterklaas… hoe gevoel ratio altijd overwint

Mijn kleine mini me is inmiddels acht. Excuseer, achténeenhalf. Laat dat even duidelijk zijn. En dus had deze mama bedacht dat het tijd was om deze meneer in te wijden in “ Het Geheim”  van Sinterklaas.

Ik had erover nagedacht. De woorden waren zorgvuldig gekozen. Het moment was goed gekozen: niet te dichtbij de magische datum van 5 december, maar ook niet te veraf. Op een mooie dinsdagavond tijdens het eten in september begon ik mijn verhaal met de woorden: “He Fabian, we moeten ergens over praten…” Ik zag in de ogen van de kleine mini me dat hij vermoedelijk iets op zijn kerfstok had, want de schrik was in zijn ogen te lezen. Ik besloot dat voor nu maar even te negeren. Ik wijde uit over Sinterklaas, die eigenlijk Sint Nicolaas heette, over de geschiedenis, Turkije en Spanje (ja, ik had Wikipedia bestudeerd), hoe de beste man beschermheer was van alle kinderen en of Fabian zelf het idee had dat iemand meer dan 785 jaar oud kon zijn? Ik zag een lichte paniek in de ogen maar na wat doorvragen was dat vooral geënt op de vraag: en hoe zit dat dan met de cadeautjes (lees: krijg ik nu nog wel iets?) En nadat ook dat dilemma uit de wereld was geholpen (O… dus jullie kopen alle cadeautjes. Dat vroeg ik me dus al mijn hele leven af!), konden we weer gewoon en normaal verder.

Ik had me al verheugd op een stressloze aanloop naar 5 december, want iedereen met kinderen weet dat het Sinterklaas journaal, de aanloop naar de intocht en de vrees dat dit jaar toch echt alle cadeaus kwijt zijn, een hoop leed bezorgt in die kleine koppies van onze kinderen. Niets was minder waar. Maandag zat meneer van achtenhalf volledig rechtop in zijn bed, compleet in de stress omdat het Grote Boek van de Sint kwijt was. Dankuwel Sinterklaasjournaal. En ik nog met goed fatsoen: ja maar Fabian, we weten toch dat dat “niet echt” is? Het Geheim… weet je nog? Hij kijkt me een beetje laatdunkend aan: ja duh en kan nog net een nou en  inslikken. Dinsdag werd de stress nog groter: er waren pakjes overboord geslagen en Fabian had gezien dat er op een pakje de naam van zijn BFF Jip geschreven stond. Hoe moest dit nou?

Je snapt het al: vandaag is de intocht. Ik versier het huis, we bakken pepernoten, we zitten gespannen voor de TV of Sinterklaas wel aan zal komen. Fabian wéét dat het allemaal “niet echt” is, maar dat ook zo voelen… is nog eens een tweede. En ik leer een belangrijke les: Gevoel overwint ratio. Geloof dat wat je wil geloven en droom dat wat je wil dromen. De enige grens is je eigen fantasie. Sinterklaas bestaat. En we zijn blij dat hij weer in het land is.


3 Reacties op “Sinterklaas… hoe gevoel ratio altijd overwint

  1. Ha ha leuk geschreven Chantal, Jayda zegt gewoon de Sinterklaas op tv is echt en de rest is nep! Dus dit jaar gaan wij gewoon het feest weer vieren..en stiekem zou ik het ook nog niet willen missen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.