Blogs

Spiegel van zelfreflectie, a.k.a “zoonlief”

Geplaatst

Als selfiequeen en voormalig “Miss-verkiezingen-deelneemster” (Is dat een woord? Ja, bij deze) kijk ik graag in de spiegel. Of winkelruit. Of zijspiegeltje van een auto. Ja, ik ben er zo één en ik schaam me er niet voor. Maar net als zoveel medemensen is er een spiegel waar ik minder graag in kijk en dat is die van zelfreflectie. Want eerlijk is eerlijk, het is niet altijd allemaal even fraai wat we daarin over onszelf aantreffen.

Sinds ik een zoontje heb, heb ik de beste spiegel van zelfreflectie ever! Niet alleen kopieert hij zo ongeveer alles wat ik doe, maar hij vertelt me ook de ongezouten waarheid. In my face. Er zit nog geen filter op en dat is heel verfrissend.

Een van Fabians eerste woorden was “KAK”. Dat kwam omdat ik voorheen de neiging had de hele tijd het vrouwelijke geslachtsdeel onijdel te gebruiken en met een kind leek me dat niet zo verstandig. Ik verving dat “ene woord” dus door “KAK”. Wat ook lekker bekt voor een kind van anderhalf. En alle andere kinderen op het kinderdagverblijf. De juffies daar waren dan ook minder blij: als een groep meeuwen riepen de kinderen daar de hele tijd “Kak, Kak, Kak, Kak, Kak, Kak, Kak”.

Fabian was een jaar of drie toen hij me tijdens een gezellig meezingfestijn in de auto vertelde dat ik maar beter niet kon meezingen: ‘die mevwouw oppe radio zingt mooi. En jij nietes”. Kon amper normaal Nederlands praten, maar dat wist ie me dan wel te vertellen. Waarbij hij overigens wel gelijk heeft: zingen behoort niet tot mijn natuurlijke talenten.

Net als het huishouden. Waar ik zoals elke werkende moeder dapper een poging doe om een en ander achter de kont van zowel man als kind op te ruimen en in ieder geval voor het oog schoon te houden. Natuurlijk is de troep die zij maken veel erger dan de mijne. Want voor mijn eigen bende heb ik een strategische blinde vlek ontwikkeld. Totdat Fabian mij deze week heel slinks vroeg: “Zeg mama… is de trap soms jouw schoenenkast geworden?” Eh… ja… ik had inderdaad even 5 paar slippers, schoenen en laarzen op de trap verzameld…. Of het nog net iets minder subtiele: “Mam, wat zeur je nou over die kruimels? Als je eet, kruimel je. Dat hoort erbij. In dit huis wordt geleefd toch?” Boem pats! Mijn eigen woorden zo rechtstreeks in mijn gezicht.

Het meest mooie en tevens meest beschamende voorbeeld is toen Fabian tijdens een gesprek met medemama X even fijntjes herhaalde wat ik een paar weken eerder in een opwelling van woede richting mijn eigen kind over vriendje X (en zoontje van deze medemoeder) had gezegd. Schaamrood op de kaken, excuses hakkelend, context uitleggend aan medemama en ondertussen zoekend naar een gat in de grond waarin ik kan kruipen.
Natuurlijk legde ik Fabian uit dat ik dit helemaal niet zo bedoeld had. Ik ben dol op vriendje X. Meestal dan. Maar Fabian stelde mij de meest zelf-reflecterende vraag ever: “als je het niet zo bedoelde mam, waarom zeg je het dan?” Zo …. die les gaat even op voor veel situaties: als je iets niet meent; zeg het dan ook gewoon niet. De dalai lama zou het gezegd kunnen hebben.

De spiegel van zelfreflectie, soms is het gewoon niet zo leuk om erin te kijken. Maar ach… we zijn gewoon niet perfect. Ik ook niet. Ik doe wel mijn best. En dat zie ik ook in die zelfde spiegel. Zoonlief ook trouwens: “echt boffen dat ik precies jou als moeder kreeg mam, jij bent precies een goede moeder voor mij”. Dank je lieverd. Ik hou ook van jou. In die spiegel wil ik nog wel een tijdje kijken!

poes vs leeuw

6 Reacties op “Spiegel van zelfreflectie, a.k.a “zoonlief”

  1. Dan kan je dag dus niet meer stuk!! Kinderen en dronken mensen vertellen de waarheid! Of dat in het geval van de laatste groep altijd waar is betwijfel ik 🙂
    Xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.