Blogs

Starende mensen bijten niet

Soms heb ik zo’n dag dat ik het gevoel heb dat iedereen me aanstaart. En dan niet het soort van “ he, wat ben jij een mooie aantrekkelijke jonge vrouw, ik wil met jou een beschuitje eten soort”. Deze vorm gaat namelijk gepaard met een waarderende blik en soms zelfs een goedkeurend knikje. Nee, het is meer van “ er is iets vreemds aan jou, jij past niet in het hokje van normale personen” – soort aangapen.

Deze vorm van staren gaat vaak gepaard met opgetrokken wenkbrauwen, soms een flauw neeschudden en in het ergste geval het ophalen van de schouders. Dat laatste is echt per definitie het ergste omdat het betekent dat deze persoon het opgeeft: kennelijk is er iets zo vreemds aan jezelf dat je nooit meer in het hokje “ normale persoon” zult passen.

Vandaag is dus zo’n dag. Aanstaar dag. Het begon bij de stratenmakers, maar toen was ik nog nietsvermoedend. Ik bedoel maar; stratenmakers zijn eigenlijk bouwvakkers dus dat zij kijken en staren hoort er gewoon bij. Maar vervolgens zag ik ook vaders en moeders een beetje wazig mijn kant opkijken. Ook juffrouw Sanne keek afwezig. Of zag ik daar nu net een zweem van een lachje op haar gezicht? Ineens slaat de paniek toe en oude (slechte) herinneringen komen boven. Die herinnering die ik diep had weggestopt aan de dag op de middelbare school dat ook iedereen mijn kant opkeek. De hele dag… Nietsvermoedend liep ik met opgeheven hoofd de school door, blij met alle visuele aandacht. Totdat ik iemand net iets te hard achter mijn rug hoorde zeggen “ Ja ik heb het ook gezien, maar daar moet je maar niet op letten. Chantal is een beetje creatief. Alle creatieve mensen hebben dat soort rare dingen”. Gealarmeerd liep ik naar de toiletten op de gang op de eerste verdieping. Ja hoor, een grote blauwe verfplek prijkte op mijn voorhoofd. Ook het voorste gedeelte van mijn donkerblonde plukken waren voorzien van een smurfenblauwe gloed. Hoewel wiskunde altijd mijn slechtste vak was, wist ik dat ik ’s morgens om half 9 een blokuur tekenen had gehad, hetgeen betekende dat ik al 7 uur met die verfvlek op mijn gezicht liep… op een middelbare school…. In een tijd dat ik nog indruk op 16 jarige jongens probeerde te maken… autsj! Mijn ego liep die dag een enorme deuk op. En door al dat gestaar herinnert mijn ego zich ineens deze dag als de dag van gisteren. Ik spoed me naar huis, intussen scenario’s bedenkend wat er aan de hand kan zijn: mascara op mijn wangen, yoghurt in mijn haar, een spontane allergische aanval waardoor ik groene vlekken heb gekregen. En wacht eens, ben ik vanmorgen niet langs een spinnenweb gelopen? Visioenen van grote kruisspinnen die op mijn hoofd krioelen schieten door mijn hoofd en ik krijg spontaan de kriebels.

Thuis ren ik snel naar de dichtstbijzijnde spiegel. Inmiddels ben ik op alles voorbereid. Ik zie niks bijzonders. Ik check één keer, twee keer. Voor de zekerheid schud ik mijn haar nog eens uit op zoek naar meneer Kruisspin. Het enige wat ik zie is mijn eigen hoofd, misschien met een iets verwilderde blik. Misschien was het dan toch gewoon mijn net-wakker hoofd? Of juist het net-wakker hoofd van iedereen van wie ik kennelijk slechts vermoedde dat ze me aan zaten te staren. Dat kan natuurlijk ook. Ikzelf kijk tenslotte ook een beetje appelig voor me uit als ik net wakker ben…..

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.