Blogs

Stout doen is goed voor je

Ok. Ik kan het gewoon hardop zeggen. Mijn kind doet weleens stout. Echt. Ik heb een heel ondeugend jongetje thuis zitten. En voor alle moeders die dit nu lezen; heel hard ja knikken en denken: “ja…. Jij hebt inderdaad een heel stout en ondeugend zoontje. Maar mijn kind…. Nee, mijn kind doet zoiets noooooooit!”. Die moeders raad ik aan maar gewoon even verder te lezen.

Deze week kwam Jip logeren. En het was een gezellige bende. Er werd gelachen en er werd gehuild. Er werd gehuild toen Jip Fabian een auto voor zijn hoofd gooide tijdens het aloude spelletje “Gooi je auto’s vanaf het bed op het kleed en probeer daarbij je vrienden te ontwijken”. Er werd gehuild toen Fabian aan Jip uitlegde hoe dat werkt met kickboksles en Jips buik gebruikte als de bokszak.

Maar er werd ook veel gelachen. Er werd gelachen toen ze met pijltjes op het plafond schoten. Want een jaren dertig woning heeft van die mooie hoge plafonds en dan kun je heul, heul, heul hoog schieten. Er werd gelachen toen ze met “sticky dinosaurs” probeerden de pijlen van het plafond af te schieten en er vervolgens een oranje uitgesplashte sticky dinosaur naast het pijltje op het plafond bleef plakken. Ik vond het ook een koddig aangezicht. Zo’n uitgestrekte oranje mini-dinosaurus op het plafond. En ik moest ook een beetje grinniken. Binnensmonds dan. Want de vaders des huizes kon hier minder om lachen: hij liep een beetje rood aan en vertoonde lichte stuiptrekkingen bij de aanblik van alle zwarte strepen op zijn prachtig wit gestucte plafond.

Er werd ook gelachen toen het een heel goed idee leek om “washandjes voetbal” te spelen. Het spel gaat zo: Na het douchen pak je je kletsnatte washand (hoe natter hoe beter), je smeert ‘m in met zeepsop, je maakt er een bal van en je schopt hem door de hele badkamer heen totdat alle muren, deuren, vloeren, wc-brillen en spiegels onder de natte zeep-sop-zooi zitten. Daarna wordt “De Mama” boos, moet je zelf je zooi opruimen, en dat doe je dan door een watergevecht te starten waarbij je niet alleen je vriend helemaal natplenst, maar ook je net schone kleren en de laminaatvloer. Daarna wordt “De Mama” nog bozer en moet je om 18:00 uur naar bed die dag. Toen werd er niet meer gelachen maar de straf werd met stilzwijgen en heel veel “sorry’s en kusjes” lijdzaam ondergaan. Wie zijn kont brandt, moet op de blaren zitten.

I made my point. Mijn zoon is een ondeugd. En hij doet “stoute” dingen. Maar niet omdat het een kleine etterstraal is met het hart op de verkeerde plaats. Nee. Hij maakt lol en gaat soms te ver. Daar is het een kind voor. En als ouders mag je stiekem lachen en geef je hem op zijn kop als hij te ver gaat. Zodat hij weet wanneer het genoeg is. Zodat hij weet waar de grens ligt.

Maar vandaag kreeg ik een berichtje van een medemoeder. Over een “incident” dat kennelijk had plaatsgevonden op de naschoolse opvang tussen ons beider zoons. Dat kan. Je ziet: ik ben de eerste moeder die toegeeft dat haar kind soms een heel stout jongetje kan zijn. En navraag bij Fabian leverde op dat hij inderdaad het kind een schop had gegeven. Hij zei het eerlijk. En schuldbewust. Natuurlijk keur ik dat niet goed. Schoppen doen we niet! Maar de toon in de email van deze collega-mama…. Ik schoot bijna meteen in de “mijn kind doet dat niet” kramp. Ik wist dat hij het had gedaan; hij had het al eerlijk gezegd. En dan toch die kramp. Het was de toon van de email: de toon die zei “mijn kind doet helemaal niets en jouw stoute, ondeugende kind schopt mijn allerliefste suikerhartje zomaar onderuit”.

Zoals altijd in het echte leven lag de waarheid vele malen genuanceerder. En hoewel ik tegen fysiek geweld ben (ik schreeuw het maar even uit, ik heb nu je aandacht: IK BEN TEGEN FYSIEK GEWELD!), leer ik mijn zoon wel dat er grenzen zijn. Aan je eigen gedrag, maar ook aan dat van een ander. Je hoeft niet alles zomaar te pikken. En als een ander na herhaaldelijk vragen zijn gedrag niet aanpast, hoef je wat mij betreft niet altijd aardig te blijven. (Ok. Ik nuanceer even deze laatste alinea: Schoppen gaat te ver. Kickboksen ook. Tenminste; in dit specifieke geval, wanneer het erom gaat dat je zesjarige vriendje van de naschoolse opvang dekens over je heen blijft gooien. Wat jij niet wil. Want je bent zeven. En licht claustrofobisch. Maar toch: even naar de leiding lopen was genoeg geweest)

Punt is: het zijn kinderen. Alle kinderen doen weleens stout. Ja, ook jouw schattige troetelbeertje! Of die van je buren. Of die van je zus. Schiet niet in die kramp; het is niet nodig. Kinderen verkennen grenzen. En grenzen verkennen, grenzen bepalen en grenzen stellen is goed. “Stout” doen of ondeugend zijn, leert je je eigen grenzen kennen en die van een ander. En dat is dus niet erg. Dat mag gewoon. Zelfs als je al volwassen bent. Doe “stout”. Wees ondeugend. Bepaal grenzen. Maar onthou: maak “De Mama” niet boos. Want als je je kont brandt, ben jij zelf diegene die op de blaren moet zitten. ☺

stout-vs-lief

3 Reacties op “Stout doen is goed voor je

  1. Geweldig! Ja dat hoort er allemaal bij! Ik hou van ondeugend en niet van die enge suikerhartjes 😉
    Erg leuk geschreven weer kind! XxX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.