Blogs

Verslaving

Veel mensen hebben een verslaving. De een wat heftiger dan de ander. De ene verslaving is natuurlijk ook de andere niet. Zeg nou zelf: je kunt een alcoholverslaving niet vergelijken met een tamelijk onschuldige chocoladeverslaving.

Bij vrouwen en chocolade vraag ik me zelfs af of je echt van een verslaving kan spreken. Volgens mij ligt het bij ons gewoon aan onze hormonale toestand en is er van een echte verslaving niet eens echt sprake.

Ik ben zelf ook niet verslavingsvrij, helaas. Ik kan goed afblijven van de alcohol, sigaretten en drugs heb ik nog nooit geprobeerd (braafste meisje van de klas). Maar toch is het ook mij gelukt een verslaving te ontwikkelen. Ikzelf heb er nog niet eens zoveel last van, maar ja… Mijn omgeving hè? Dat was overigens meteen het eerste teken: vaak heb je als verslaafde niet eens door hoe ernstig het met je gesteld is.

Vandaag is dan de dag. Afkickdag. Het beste is om cold turkey af te kicken zegt men. Gewoon opstaan, de dag beginnen en je verslaving op pure wilskracht doorstaan. Enige remedie: wilskracht. Voor mijn verslaving heb ik namelijk geen pleisters gevonden in de antiverslavingssectie van de apotheek.

De gedachte aan afkicken alleen al bezorgde me een slapeloze nacht. Daarna begon het pas echt: zweten, trillen, en nog meer trillen. Voor 9 uur ’s ochtends had ik al 3 keer mijn telefoon gepakt om te checken of ik écht niet was gebeld. En stiekem heb ik tijdens het strijken mijn voicemailberichten afgeluisterd. Pathetisch, ik weet het.

Nu dreig ik de ene verslaving in te ruilen voor een andere: ik zit gedwongen ontspannen met een boekje in de tuin, de 12e kop espresso net ingeschonken. Totdat ineens het kwartje viel: gedwongen ontspannen is eigenlijk gewoon heel hard…. WERKEN! Ik voel me ineens stukken beter. Heerlijk hoor vakantie….!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.